Blog Image

Vuurvreters blog

Auto brand!!

Mijn blog Posted on Sun, July 20, 2014 14:30:09

Het is 03.57 uur als mijn pieper me wakker maakt!
Een vluchtige blik op de pieper laat de volgende alarm melding zien.

03:57:07 20-07-14 GLM_Prio 1 BR Voertuig (personenauto) A12 L OOSTERBEEK-WAGENINGEN 118,6 EDE ch04 2731

Vlug trek ik de gereedliggende kleren aan, en ga naar beneden waar mijn schoenen al klaar staan bij de voordeur. Eenmaal buiten merk ik hoe zwoel de nacht nog is, en de boordcomputer in de auto toont nog 25 graden.

Met gepaste snelheid, haast ik me richting de brandweer kazerne.

Het is op de route naar de kazerne rustig op straat en dichtbij de kazerne wordt het wat drukker, niet vreemd want de rest van mijn ploeg is ook aanrijdend.

Aangekomen op de kazerne trekt een ieder zijn pak aan, en neemt de helm mee naar het voertuig de 2731, waarmee me de klus zullen klaren.

Zo gauw iedereen zit, vertrekken we naar het opgegeven brandadres.

Achterin de auto hangen 2 man de ademlucht alvast om,standaardprocedure bij een autobrand. We zijn halverwege de rit als de AC aan de bevelvoerder meldt dat de bossage naast het voertuig ook al vlam vat, toch iets om rekening mee te houden met dit warme weer.

Eenmaal op de A12 aangekomen, zien we in de verte de collega’s van de politie al staan.

Ze hebben hun auto ruim voor de brandende auto in de zgn “Fend off positie” staan en hun zwaailampen zijn duidelijk waarneembaar.

We rijden de politieauto voorbij en plaatsen ons voertuig vlak voor de brandende auto.

De auto staat in de volle glorie en daar valt weinig eer meer aan te behalen, de collega’s met ademlucht beginnen de blussing op de auto, terwijl ik de brand blus in de bossage.

Terwijl wij hiermee bezig zijn is er ook een WIS auto van Rijkswaterstaat ter plaatse gekomen, en hij plaatst zijn voertuig nog voor de eerste politieauto in de bekende “Fend Off Positie“.

De tweede rijbaan heeft een rood kruis gekregen en er geldt een snelheidsbeperking van 50 km/u ter plaatse.

De WIS (Weg Inspecteur) plaats de bekende “pionnen” om zodoende een veilig werkgebied voor ons allen te bewerkstelligen.

Ondertussen is ook een berger ter plaatse gekomen om de auto na blussing af te slepen. Voor de getroffen inzittenden is passend vervoer geregeld omdat men onderweg was naar Schiphol. Voor de politie die alles heeft genoteerd, is er niets meer te doen en gaan met vervolg.

Nadat we de auto hebben afgeblust en de weg hebben schoongemaakt, is het tijd om de spullen op te ruimen. Als we de 1e HD slang hebben opgeruimd, is de 2e HD slang aan de beurt…………………………..BOEMMMM

Op dat moment horen we een harde klap en zien een grote touringcar die de WIS auto heeft geraakt, en via de middengeleider op ons afkomt stormen!!!

Ik schreeuw tegen mijn collega’s voor de aanstormende de bus en haastig verdwijnen we met z’n allen naar de veilige vluchtstrook.

Nadat we hebben gezien, dat niemand van ons is geraakt, ga ik met de bevelvoerder naar de touringcar toe. Die blijkt op de touringcarchauffeur gelukkig na leeg te zijn, en ook de chauffeur heeft wonder boven wonder geen ernstig letsel.

Voor de chauffeur laten we direct een ambulance komen en ook de politie wordt weer verzocht i.v.m. dit ongeval. De WIS auto is total loss en gelukkig stond hij net als wij op veilige afstand. Omdat de claxon irritant loeit halen we de accupolen los en voorkomen hiermee dat er eventueel brandgevaar ontstaat.

De berger die nog TP was, heeft direct zwaarder materieel besteld voor de touringcar en WIS auto. Uiteindelijk is alles netjes opgeruimd en op het moment van ons vertrek, waren er al ploegen aanwezig om de middengeleleider te herstellen.

De touringcarchauffeur heeft alle snelheidsverlagingen gezien en opgevolgd, maar helaas de WIS auto “gemist“, of in dit geval “geraakt”.

Conclusie:

Incident Management (IM) werkt en als de WIS auto of een politieauto daar niet had gestaan, dan hadden er doden kunnen vallen.

Een fijne zondag allemaal.

Restant van de WIS auto



Voordat je het weet, ben je 25 jaar verder.

Mijn blog Posted on Sat, June 21, 2014 13:59:36

In september 2013 was ik 25 jaar in dienst bij de Gemeentelijk Brandweer in Ede als vrijwilliger.

Dit hebben we in besloten kring gevierd waarbij ook de partners aanwezig waren, voor mij en mijn vrouw was dit een hele leuke avond.

Achterom kijkend, want dat mag dan, heb ik een hele hoop meegemaakt.

In die 25 jaar heb ik:

4 burgemeesters voorbij zien komen,

5 Brandweer Commandanten gediend,

2 Sectie Commandanten gediend, tegenwoordig heet dit Ploegchef,

1 ploeg (of sectie) gezeten, namelijk sectie 1.

In de afgelopen 25 jaar is er binnen brandweer Nederland veel veranderd.

Is de rang onderscheiding van beroeps en vrijwillig gelijk getrokken in uiterlijk.

Is het Brandweer Logo aangepast aan de huidige tijd, iets wat ik tot op de dag van vandaag nog betreur.

En ook het uniform is aangepast aan deze tijd (!) Soms denk ik dat we deel uit maken van het muziekkorps, maar dit terzijde.

In die 25 jaar heb ik op uitzondering van mijn ploegchef na, iedereen in mijn ploeg zien binnen komen.

Dit betekend dat ik minimaal zoveel collega’s heb zien vertrekken.

Het leuke daarvan is, dat ik nu met zoons uitruk, waarvan ik dit ook nog met hun vaders heb gedaan, en in 1 geval ook nog met de opa daarvan.

Maar er waren ook minder leuke dingen, zoals het vroegtijdig overlijden van 2 collega’s.

Maar ook het werken zelf is flink veranderd en in de meeste gevallen zelfs verbeterd.

In mijn begin tijd hadden we erg veel automatische brandmeldingen (OMS) en soms wel 6 op een nacht, daar werd je nachtrust niet beter van.

Met de invoering van een vertraging op het doormelden naar de brandweer werd het al een stuk beter.

Ook het behandelen van slachtoffers bij ongevallen is flink verbeterd door de toegenomen kennis in de medische wetenschap en het daar op aanpassen van de werkzaamheden.

In mijn begintijd werd een bekneld slachtoffer zo snel mogelijk bevrijdt en met spoed afgevoerd naar het ziekenhuis.

Nu hebben de ambulance verpleegkundigen meer inzichten in het letsel en beginnen bij aankomst al met het verzorgen en verbeteren van de toestand van de patient.

Helaas is dit niet in alle gevallen mogelijk en komt alle hulp te laat.

In 25 jaar brandweerdienst heb ik veel branden voorbij zien komen en ook de nodige ongevallen, sommige met helaas een triest einde.

Voor mij en mijn collega’s is het brandweervak een heel mooi vak, je weet immers nooit wat je van te voren op je bordje krijgt voor geschoteld.

Voor buitenstaanders is dit soms moeilijk te begrijpen “een mooi vak” terwijl je bijna altijd te maken hebt ellende van een ander, want dat is wat ons vak inhoud.

Voorkomen kunnen we het niet, maar verhelpen van de situatie is iets wat we graag en goed willen doen.

In 1988 hadden we veel uitrukken per week, soms wel 20 of meer, vandaag de dag mogen we “blij” zijn met 3 of 4 uitrukken per week.

Dit komt mede door de ontwikkelingen van preventie en de toegenomen verkeersmaatregelen die de veiligheid van ons allen verbeteren.

Maar desondanks is het iedere keer weer een verassing als de pieper gaat,zoals gezegd, je weet nooit wat en waar je mee te maken krijgt.

En dat laatste maakt ons vak zo boeiend.

Zie ook http://youtu.be/hwy0nBtOZeQ



Kikker

Mijn blog Posted on Sat, April 19, 2014 12:42:00

Binnen onze Sectie hebben we een aantal traditie’s die we graag in “Ere” houden.

Een daarvan is het “Spuitvoetbal”.

Na een jaar van serieus oefenen, hebben we meestal net voor of net na de vakantieperiode een oefenavond die we zelf indelen.

Vanavond staat in het teken van coördinaat rijden op de hei/bos (dit is erg belangrijk bij natuurbranden) met daarna het traditionele spuitvoetbal.

Het eerste uur rijdt ik met mijn maatje de diverse opdrachten af op de hei en in het bos. Ik rijdt, en samen met mijn maatje zoeken we de juiste weg naar het opgeven coördinaat, en in het bos valt dat niet altijd mee.

We hadden afgesproken om rond 20.00 uur een veldje te zoeken waar we ons spuitvoetbal konden uitvoeren.

Spuitvoetbal is niet meer dan 2 tankautospuiten tegenover elkaar opstellen met de HD (Hoge Drukslangen) waar we met 2 teams gaan voetballen.Het is dan de bedoeling de bal met HD straal in het doel van de tegenstander te spuiten. De bal wil bij ons nog weleens van grote varieren en dit keer hebben we een flinke Skippybal tot onze beschikking.

Terwijl mijn maatje en ik de laatste opdracht hebben vervuld met het coördinaatrijden, zijn we ergens op een bospad beland met ons blusvoertuig. Alrijdend zien we in de verte op het zelfde bospad andere collega’s naderen met hun blusvoertuig.

Wanneer de 2 voertuigen bijelkaar zijn gekomen, overleggen we waar we gaan “voetballen” en laten wij nu net een veldje hebben gezien dat groot genoeg is waar we onze voertuigen kwijt konden.

Aangezien we elkaar niet konden passeren op dit bospad, besluit ik al achteruitrijdend terug te gaan over het bospad, totdat ik het voertuig ergens kan keren om naar dat bewuste veldje te gaan.

Na ruim 1,5 kilometer, kom ik bij een veldje aan waar ik het voertuig kan keren.

Terwijl ik dit veldje indraai heb ik het idee dat dit veldje ook goed genoeg is voor ons avondje spuitvoetbal.

Dus in plaats van draaien, wil ik mijn blusvoertuig aan het einde parkeren om zodoende het voertuig gereed te maken voor ons spel.

Helaas kom ik niet zover, want de tankautospuit zakt na ongeveer 40 meter tot aan de assen weg in de modder.

Wat ik ook probeer, ik zit vast en kom niet meer weg. Ondertussen komen ook de andere ploegleden naar dit veld en samen beginnen we met batsen de wielen vrij te maken. Maar welke actie we ook ondernemen, het voertuig zit vast en wil niet meer van zijn plaats af.

Op het bospad naast het veldje verzamelen zich ondertussen verschillende wandelaars die ons gade slaan.

Onder hen zijn ook een vader met zijn dochter. Nadat we een tijdje bezig zijn komen vader en zijn (blonde) dochter het veldje op.

En de eerste vraag die de dochter stelt is “Hoe komen jullie hier” en voordat ik kan reageren zegt mijn maatje “Met dat voertuig” al wijzend op het vastzittend voertuig. Op dat moment komt de rook uit de oren van de vader en begint hij uit te vallen tegen ons.

En of dat nog niet goed genoeg is, komt een van mijn collega’s met een busje het veld op rijden en roept vanuit het open raam “Ik kom lekker niet vast te zitten ♫♫♫nanananana♫♫♫” en draait het veld weer af.

Op dat moment ontploft de man en eist dat de hoogste in rang zich bij hem meld.

Toevallig hebben we een OvD (Officier van Dienst) bij ons, die zich gelaten de kannonade van de man over zich heen laat komen.

En als de man is uit geraast legt de OvD uit dat dit een toevallige samenloop van omstandigheid is waardoor we vast zijn komen te zitten. Nu de man zich enigzins heeft hervat legt hij uit dat we midden in Eco project staan waar ze iets deden met kikkers op dit veld. (de man was beheerder van de gemeente en kennelijk belast met dit project) nu we dit weten zien we opvallend veel kikkers (groter en platter dan normaal en een aantal hadden het profiel van een autoband op de rug, mijn autoband wel te verstaan!!) Hij vroeg zich wel af waarom wij het bord niet hadden gezien die 100 meter voor het veld stond en dit veld markeerde? Ik had dit bewuste bord op de heen weg niet gezien, en op de terugweg was ik niet ver genoeg achteruit gereden om het bord te kunnen zien.

Uiteindelijk moeten we met de 41-202 ons bosbrandvoertuig de andere tankautospuit uit het veld lieren, omdat dit de enige manier blijkt te zijn.

Nadat het voeruig is losgemaakt, vullen we de ontstane banden sporen in het veld en zorgen dat er niets meer van te zien is, dat hier een auto heeft gereden.

Van spuitvoetbal is het die avond niet meer gekomen, en het enige spuitwerk was na afloop het schoonmaken van de voertuigen die onder de modder zaten.

Later op de avond heeft een van mijn collega’s een grafiek gemaakt van de kikker stand tot ik het bewuste veld opreed met opvallende dalende lijn rond 20.00 uur.

Sinds deze avond hebben wij als Sectie een eigen logo waarin een kikker is verwerkt en heeft de gemeente het bord dichter bij het project geplaatst. Of dit project nog bestaat weet ik niet, dit speelde ergens in de jaren 90 van de vorige eeuw.

Het logo wordt nog steeds in “Ere” gehouden, net als het spuitvoetbal, alleen kijken we nu beter uit bij het kiezen van de plaats van handeling.



‘Kortjakje’

Mijn blog Posted on Mon, March 24, 2014 14:00:01

We schrijven 1e paasdag 1995.

Ede is in de ban van een pyromaan die al ruim
2 maanden voor veel onrust zorgt.

De politie jaagt met man en macht op deze
persoon, en op de parkeerplaatsen rondom de brandweerkazerne staan de lokale en
landelijke media te wachten op de volgende brand.

Aangezien de meeste branden tussen 21.00 uur
en 00.00 uur uitbreken, is er overdag van de media aandacht weinig te merken,
behalve in de kranten en op tv.

Zoals gezegd, het is zondag 1e
paasdag en onze dienst duurt nog tot 00.00 uur.

Na een drukke week met diverse branden, lig ik
languit op de bank naar het 20.00 uur journaal te kijken. En net als bij een
aantal andere collega’s heeft ook bij mij de griep toegeslagen, maar niemand
wil er aan toegeven in deze drukke periode.

Al kijkend naar het journaal, zie ik een
aantal van onze branden op tv en KRO’s brandpunt heeft er zo ook nog een item
over, dit wil ik graag zien.

Terwijl mijn vrouw de koffie serveert, hoor ik
over mijn pieper de eerste 8 seconden van het liedje “i’m the scatman” van Scatman
John “ski-ba-bop-ba-dop-bopski-ba-bop-ba-dop-bop
….. I’m the scatman
” en ik vlieg overeind, zet de scanner harder, en trek
mijn schoenen alvast aan. De laatste
tijd kwam dit liedje vaker over de pieper heen en hadden we binnen het uur een
grote brand.

Op de scanner
hoor ik de conversatie tussen een aantal agenten, en het leek erop dat ze en
bepaalde auto verschillende keren voorbij hadden zien komen. (Achteraf bleek
dat ze een val hadden opgezet voor de pyromaan, die kennelijk zijn eigen agenda
voerde.
)

Tot op een
gegeven moment een van de agenten aan een college vraag achterom te kijken,
want daar staat een pand in brand!!

Op dit signaal,
ren ik al vast naar de auto, en ben onderweg naar de kazerne (net als veel van
mijn collega’s). Halverwege de rit naar
de kazerne realiseer ik me dat we nog steeds niet gealarmeerd zijn en het is
bij ons korps een “doodzonde” om op berichten van de scanner te gaan rijden.
Dus ik zet de auto langs de kant van de weg en luister naar de scanner die ik
had ingebouwd in de auto.

Na een korte
tijd vraagt een van de agenten aan de meldkamer of de brandweer was
gealarmeerd? Een ontkennende vraag was het antwoord.

Mijn collega’s
op de AC (Alarmcentrale) die ook naar de scanner luisterden, reageren direct
door ons te alarmeren. Dit zal voor ons
korps de snelste uitruk allertijden zijn.

Binnen een
fractie is heel de dienstdoende ploeg (Sectie1) op de kazerne, kleed men zich
aan en vliegt het voertuig in. Ik zit op het eerst uitrukkende voertuig de 201.

Onderweg
krijgen we te horen dat de brand al uitslaand is en men op voorhand “grote
brand” maakt. Hierop rijden nog 2 extra tankautospuiten (TAS) mee, gevolgd door
de hoogwerker 250 en de 070 de grote HV wagen.

Aangekomen op
het brandadres slaan de vlammen al uit het pand en zetten we de eerste stralen
in om de brand te lijf te gaan.

Achter ons
hoor ik de andere voertuigen aankomen, en ik word samen met mijn maatje als
aanvalsploeg naar binnen gestuurd voor een vlugge verkenning.

Binnen zien we
een flinke brand, maar ook een 1000 liter vat, met wat later thinner bleek te
zijn. Deze informatie was kennelijk ook via de scanner te ontvangen geweest en
werd er nogal panisch overgedaan, door wie is mij helaas nooit duidelijk
geworden.

Dit vat hebben
wij afgeschermd van de binnenbrand, zodat dit gevaar op ontbranding was
geweken. En samen met de waterploeg zetten wij in op afblussen.

Door het
snelle opschakelen van onze wachtcommandanten is de brand snel onder controle
en kan het sein brandmeester worden gegeven.

Wel zijn we
nog wat tijd bezig met het nablussen als de eerste voertuigen weer huiswaarts
keren. En het is de regel dat het eerste voertuig, als laatste huiswaarts keert.

Het zal rond
00.30 uur zijn als wij ook weer op de kazerne terug zijn.

I.v.m. de vele
branden, is het zaak om het uitruk voertuig weer gereed te maken, en de
gebruikte slangen te wassen. Onze dienst is dan al afgelopen en Sectie 2 neemt
de uitruk van ons over op deze 2e paasdag.
Onder het genot van een drankje maken we spullen schoon en ruimen dan ook
alles netjes op.

Rond 03.00 uur
ben ik weer thuis en neem ik een lekkere douche.
Ik moest nog wel ff uitleggen dat de gebeurtenis met dat vat thinner niet zo spannend was zoals men het via de scanner had aangegeven, na deze uitleg gaan we slapen.

NB:

Kort na deze
brand wordt de pyromaan opgepakt bij een brandstichting en komt Ede weer tot rust.

“De branden worden telkens
tussen negen en twaalf uur ‘s avonds gesticht, midden in de week maar zondags
niet, wat hem aanvankelijk de bijnaam ‘Kortjakje’ opleverde – tot hij ook op
eerste paasdag toesloeg.”



Een ongeluk zit in een klein hoekje

Mijn blog Posted on Sat, March 22, 2014 17:31:50

Het is een zonnige middag, wanneer ik een
whatsapp berichtje van een collega ontvang of ik een paar uurtjes dienst voor
hem kan doen? Aangezien ik de avond niets op de planning heb staan, laat ik aan
hem weten dat ik zijn afwezigheid zal waarnemen.

Ik twitter dat ik s’ avonds de dienstdoende
ploeg kom “ondersteunen” met mijn aanwezigheid. Mijn twitter is gekoppeld aan
mijn facebookpagina en algauw melden de dienstdoende collega’s zich via
facebook te verheugen op mijn komst. Zonder op het rooster te hoeven kijken,
weet ik met wie ik vanavond op de auto zitten, in geval van een uitruk.

Om 18.00 uur gaat de dienst in en de eerste
alarmering laat niet lang op zich wachten.De melding luidt als volgt “Prio 1 HV Letsel”
aan een bepaalde straat in onze gemeente. Deze melding kan van alles betekenen, dus hier
wordt ik niet veel wijzer van.Terwijl ik na het lezen de pager in de holster
terug stop, ben ik al onderweg naar de auto om naar de kazerne te gaan.

Aangekomen op de kazerne is het vlug aankleden
en de auto in.Als de auto vol is, melden we ons in bij de AC
(Alarm Centrale) en krijgen we te horen dat er iemand onder een boom schijnt te
liggen, en dat onze komst gewenst is, en dat de politie en ambulance
“aanrijdend” zijn. Ook onze OvD (Officier van Dienst) rijdt mee op deze melding.

Achter in het voertuig wordt gauw op de kaart
gekeken aan welke kant van de weg het genoemde huisnummer ligt. Ondertussen
rijden we met toeters en bellen naar het bewuste adres. Omdat ons niet
duidelijk is, wat de afmeting de boom heeft, besluit de bevelvoerder ook de
grote HV (Hulp Verlening wagen) wagen mee te laten rijden. Achterin laten we
aan de bevelvoerder weten dat we de taken al hebben verdeeld, zodat hij zich
met andere zaken kan bezig houden.

Als we de straat inrijden zien we in de verte
al de nodige mensen (met fototoestellen) staan, zodat we direct besluiten het
slachtoffer aan het oog van het publiek te onttrekken. En deze taak neem ik dan
ook op me.

De politie en het ambulance personeel zijn dan
al aanwezig. Aan de blikken van het ambulance personeel
lezen wij al af dat voor de persoon alle hulp te laat komt.

Terwijl ik het zeil plaats om het slachtoffer
af te schermen, proberen de andere collega’s de boom waaronder het slachtoffer
ligt nog op te tillen. Echter de boom is te zwaar, zodat we moeten wachten op de
grote HV wagen die is voorzien van een kraan om de boom te kunnen tillen. Aan
de kleur van het levenloze lichaam is al te zien dat deze er al een tijdje
ligt. Vreemd is het dan om van de omstanders te horen dat ze het slachtoffer
hebben horen kreunen!

Wanneer de HV eenmaal ter plaatsen is, wordt de
boom iets omhoog getild zodat het slachtoffer vrijkomt. Op dat moment worden de
werkzaamheden stil gelegd en hangt de boom in de takel.

Ondertussen is ook de iemand van de recherche
ter plaatse en in overleg met onze OvD wordt besloten te wachten op de TR
(Technische Recherche) omdat de toedracht van dit ongeval niet duidelijk
is.

Als de TR eenmaal ter plaatse is, zijn we al een
dik anderhalf uur verder, en men begint de omgeving van de boom minutieus op
foto vast te leggen. Wanneer dit is gebeurt, mogen we het slachtoffer
verplaatsen, zodat de begrafenisondernemer het levenloze lichaam naar het
mortuarium kan transporteren.

Daarna worden de gebruikte onderdelen rondom de
boom vrijgemaakt, waaronder een kleine steiger. Ook deze wordt op mankementen
nagekeken, maar die zijn niet aanwezig.

Nadat we samen met de TR alle delen van de
boom hebben onderzocht, blijkt het volgende: het slachtoffer was professioneel
bezig geweest met het omzagen van de boom. De boom in gedeeltes omgezaagd,
waardoor er bij in elkaar vallen van de boomstronken spanning is komen te staan
op 2 stammen. Dit heeft het slachtoffer goed ingeschat, echter de spanning op
de stronken en 1,5 cm hout waarmee de stonk nog vast zat, heeft het wegschieten
van de boomstronk veroorzaakt. En dat laatste is fataal afgelopen.

Wij hebben de boom voor zover kleiner gemaakt
en opgeruimd en keren daarna weer huiswaarts. Mijn extra dienst duurt dan nog
een uurtje en verloopt zonder een inzet.



Social media en het misbruik daarvan

Mijn blog Posted on Fri, March 21, 2014 18:08:20

Social media is een fenomeen waar we (bijna)
allemaal gebruik van maken. Ook ik gebruik twitter en
facebook om mijn familie, vrienden, bekenden en collega’s te volgen. Maar ook
de instantie’s waar mijn belangstelling bij ligt.



Zo volg ik de agenten en
wijkagenten uit mijn wijk, mijn woonplaats en een aantal uit het land. De
meesten ken ik persoonlijk, omdat ik samen met hen een whatsapp groep heb
opgericht om de woonomgeving veiliger te maken. En het zijn stuk voor kanjers
met het hart op de goede plaats, en dat laatste mag ook wel eens gezegd worden.



Maar
er zijn ook anderen die de social media volgen, namelijk de “media”
zelf.
Dit is een erg goedkope manier journalistieke verslagen te schrijven,
zoals “Omroep Gelderland” pleegt te doen. Hier kom ik later nog even
op terug.



Onlangs hadden we het carnavalsweekend, en zoals gebruikelijk gaat
de jeugd en oudere jeugd een aantal dagen lekker uit hun bol, niks mis zul je
zeggen, en dat is in veel gevallen ook zo.



Maar er is ook een groepje die zich
de kunst van het “comazuipen” meester heeft gemaakt. Gepaard gaan met
vervelend gedrag richting iedereen die in de weg staat. Zo ook in dit bewuste
carnavalsweekend. Grenzen worden opgezocht en dan opeens is het mis. Door de
overmaat aan alcoholische dranken, besloot een van hen op een gegeven moment
zijn maag te ledigen, bijna over de schoenen van de aanwezige toezicht.



Deze
actie levert hem een bekeuring op, en in mijn ogen een terechte!
Een handeling
die in veel uitgaansgelegenheden in Nederland wordt beloond, door de persoon
lid te maken van de politie fan-club. Zover is er nog niets aan de hand.



De
bekeurings actie wordt netjes via twitter aan de volgers bekend gemaakt.
En
daar komt de media van de “bewuste omroep” inbeeld, zoals ik al eerder
aangaf.



De tweet word volledig en uitgebreid in het volle daglicht geplaatst
van de omroep zelf.
Iedereen valt over de bewuste agent en zijn optreden heen.
Het
gaat mij te ver om alles te benoemen, maar dit was echt ongepast.



En zolang de
goede naam van de bewuste omroep niet wordt “aangetast” kan men
blijven spuien met alles wat “niet mooi en lelijk is”.

Tot overmaat
van ramp, springt ook de landelijke media in op deze tweet, en de ramp is
compleet.

De agent wordt aangevallen en uitgemaakt met niet te benoemen
verwensingen die vanuit heel Nederland binnen komen.

En de bewuste omroep doet
helemaal niets, de pagina blijft open en het spuien van commentaar blijft
actief. Lekker zo’n omroep die vol in de samenleving staat, maar wel toestaat
dat haar lezers de hulpverleners aanvallen. De pagina is uiteindelijk wel
gesloten voor commentaar, maar het leed was al geschiedt.
En dit had nooit
mogen gebeuren.



En het is dat iedereen een “Oordeel”,
“Mening” en/of een “Aanname(s)” heeft, zonder inhoudelijk
de feiten en omstandigheden te kennen, afgekort O.M.A. En dat laatste is zo
jammer, dit had een hoop ellende kunnen voorkomen.



Na het lezen zou je kunnen
denken dat ik bevooroordeeld bent, maar dat is niet waar.
Ik ben bevoorrecht
om met deze agent te mogen samen werken, en dat recht is niet iedereen gegund.










Mijn eerste blog

Mijn blog Posted on Fri, March 21, 2014 18:02:46

Vandaag schrijf ik mijn eerste blog.

Een blog is een verhaallijn van iemand die wat
vertelt over wat hij/zij heeft mee gemaakt in zijn/haar leven. Dit kan werk
gerelateerd zijn of iets wat iemand in zijn/haar persoonlijke leven meemaakt.

Ik heb me ondertussen op verschillende blog
geabonneerd wat mijn belangstelling heeft.

Veelal zijn dit mensen uit de hulpverlening,
dus van politiemensen, ambulance bemanningen of brandweermensen, dat laatste is
waar ik ook toe behoor.

Ik schrijf op persoonlijke titel, en niet voor
mijn werkgever of wat dan ook.

Ik schrijf over wat “mij” bezig
houdt en wat “ik” daar van ga vinden.

In bepaalde gevallen zal ik namen fingeren om
de persoon in het verhaal te beschermen.

De strekking van het verhaal “de
blog” zal duidelijk zijn.

Groeten van “Vuurvreter”.